بعد از نمیدونم چند سال امروز آهنگ وبلاگمو مجددا گوش دادم....ازش لذت بردم..ازون غم و.خیرگی همیشه خبری نبود و به جاش فکر کردم.چقدر این آهنگ رو.دووووست دارم...یاد مام حاجی میندازه منو....انگار آهنگ اونه..یادم اومد اسمش long long time ago بود..چه اسم با مناسبتی ....

بهترین اتفاقی که میتونست بیافته افتاد و من رها شدم...ناگهان احساس کردم که تماااام اون گذشته و آدمهاش مربوط,به زمان و سال خودشون بودند و الان دیگه نبایدباشند و اگر هم باشند برای من نباید مهم باشند...و.نیستند... این بهترین و سبک ترین احساس دنیاست...برگشتم و دیدم حتی هیچ گونه تعلق خاطری هم نیست..شاید تمام این سالها میترسیدم احساسم رو.شخم یزنم نکنه کرمی پیدا کنم..الان اما بعد از اینکار فهمیدم که چیزی باقی نمونده و من همه چیز رو همون جا گذاشتم ..همون خیلی سال پیش..تو زمان و.مکان خودش.. این بدون شک برای منی که همیشه آزاد بودم بهترین حس دنیاست.... ادامه اش برای بعد

دلم برای مام.حاجی تنگ شده...تنگ..حتی خوابشم نمببینم....از ته دل آرزووو میکنم برگردم تا دوباره پیشم باشه..برای آشهایی که برام میپخت..ژاکت هایی که میبافت..هر گوشه خونه یه وسیله هست که اونو یادم بیاره...عکسش به در یخچال..گوشه اتاقم...کفش هاش که همیشه خاص بود.دمپایی روفرشی هاش...مانتویی که با اولین حقوقم براش کادو.خریدم...انگشتر عقیقش..دستهای تپل و سفیدش..برق چشماااااش...پیراهن نخی های بلندش..لپاااش و خنده هاش..برنج هاش که تمام زعفرون و .توش خالی کرده بود....کله موفرفری ش...انگار که قلبم برای غمت تنگه...و میخواد منفجر بشه.....چیزی هست که جای تو رو.بگیره یعنی؟؟که این دلتن